Kullanıcı Adı Şifre
Üye olmak istiyorum!                Şifremi unuttum!
Yıl: 14
Sayı: 1736




Ülkemizde düzenlenen Müzik Festivalleri hakkında ne düşünüyorsunuz?

Halkın müzik zevkinin kalitesinin yükseltilmesinde bir katkısı yoktur.
Lokal müzik eylemleridir, sınırlı sayıda dinleyici kitlesine hitap etmektedir.
Sayıları çok azdır, bu nedenle artırılmalı, daha geniş halk kitlesine ulaşılmalıdır.
Müzik Festivallerine yapılacak akademik işbirliği ile eğitim-öğretim hüviyeti kazandırılmalıdır.
Ülkemizde yeterli sayıda müzik festivali yapılmakta ve yeterli sayıda dinleyiciye ulaşmaktadır.
Ülkemizin daha önemli sorunları var, şimdi festivalin sırası değil.

Sonuçları gör

Geçmişteki Anketler



 
Tavsiye Adresleri
Birden fazla adresi enter tuşunu kullanarak alt alta ekleyebilirsiniz.
 
E-Posta Adresiniz
Adınız Soyadınız
Notunuz
 
 






Şu an 36 müzisyen gazete okuyor
 
 
Seda Niğbolu
 
 
Yayımlanan Sayı : 1338

Her şeye rağmen 'Charlotte Forever' - 14.12.2011





Henüz 15 yaşındayken babası Serge Gainsbourg’la birlikte kaydettiği ‘Charlotte for Ever’ın ardından 20 yıl kadar müzik adına pek bir faaliyet göstermedi Charlotte Gainsbourg. Ta ki 2005 yılındaki 5:55’e kadar. Oyuncu kimliğinin gölgelenmemesine yaramış olabilir bu durum, ama zaten Gainsbourg’un oyunculuğu ne kadar kişilikli ve iddialıysa sesi ve şarkı söyleyişi de o kadar sade, iddiasız ve hatta mesafeli. Yetişkin döneminin iki albümü ‘5:55 ve ‘IRM’in sessiz sakin gitar baladlarından, chanson geleneğinden bol fısıltılı pop parçalarına, indie-rock’tan electro-pop’a uzanan skalasında bu iddiasızlığı lehine çevirmeyi çok iyi başarmıştı Gainsbourg. Air, Neil Hannon, Beck ve Jarvis Cocker gibi kendi kimlikleri belirgin olup da sadeliği iyi şekillendirebilen isimlerle çalışarak sağlam prodüksiyonlu parçalara imza attı. Ancak akılda kalıcı bir şarkıcı olmaktan ziyade dinlemesi çok zevkli bir aracı olduğundan, en ufak bir yanlış adımda kötü olmasa da etkisiz bir hale gelebiliyor müziği.

Çift CD’lik yeni kaydı ‘Stage Whisper’ın açılı
şındaki Goldfrapp’vari ‘Terrible Angels’ ve dans koreografisiyle daha çok Kylie Minogue’a yakışacak videosu bu yüzden önce bir afallatıyor insanı. Temelde parça da, video da kötü değil ama Gainsbourg’un üzerinde sakil duruyor.

Yeni bir ‘IRM’ olmasa da
Neyse ki albüm öyle devam etmiyor, bir electro-pop divasına dönü
şme gibi derdi yok Gainsbourg’un. ‘Terrible Angels’ gibi yine Beck prodüktörlüğündeki ‘Paradisco’, bu sefer vokaline uygun düzlük ve uçuculukta bir electro-pop. Albümün devamında 2009 tarihli IRM’in stüdyo seanslarında ortaya çıkan ‘White Telephone’, ‘Anna’ gibi iyi prodüksiyonlu ve zarif parçalar var. Keşke bu parçalardan daha çok olsaydı da Kuzey Amerika turnesinden canlı kayıtlara yer verdiği ikinci CD albüme hiç konmasaydı.

Gainsbourg belli ki sadece bir stüdyo
şarkıcısı, sesi canlı performansları taşıyamadığında güzel düzenlemeler de güme gidiyor. Yeni bir ‘IRM’ olmasa da, sahne performansı tatmin edicilikten uzak da olsa, ‘Stage Whisper’ sanatçının doğru prodüktörlerle ne kadar dinlenilesi işler çıkardığının bir örneği daha. Zorlama kimliklerin ardına sığınan divalar yerine Gainsbourg’un samimiyeti her zaman tercih sebebi.

 

 

0 adet yorum yazılmıştır. Yorumları okumak yada yorum yazmak için sisteme giriniz.



Yazıyı Tavsiye Et
 
Tavsiye Adresleri


Birden fazla adresi enter tuşunu kullanarak alt alta ekleyebilirsiniz.

E-Posta Adresiniz
Adınız Soyadınız
Notunuz

Tüm Hakları Saklıdır © 2005-2019